In De Steek

Toen ik in het diepste dal zat
bleef jij boven op de berg staan.
Toen ik je het meest nodig had
vond jij het tijd om mij te laten gaan.

Je liet me vallen als een baksteen
in de diepe wensput van het leven.
Jouw probleem was het die verdween.
En ik moet het je maar leren vergeven.

Na veel wegen en wikken
is dit wat jou het beste leek.
Je liet me stikken.
Je liet me in de steek.

Soms kijk ik nog hoopvol naar boven,
maar je vindt mij jouw blik al niet meer waard.
Valse hoop kan ik mij niet meer veroorloven.
Dat dit nu mijn leven is, is wat ik aanvaard.

Mijn Eigen

Nooit gedacht dat ik het voor elkaar zou krijgen,
maar na jaren ervoor vechten heb ik nu mijn eigen.
Mijn eigen vrijheid, mijn eigen ruimte, mijn eigen plek.
Dit is mijn beloning, dit is mijn plaats, dit is mijn stek.

Met gepaste trots kijk ik dan ook om mij heen
en realiseer me plots: ik ben helemaal alleen.
Ik probeer het goede gevoel weer te hervinden,
maar ben bang dat de eenzaamheid mij zal verslinden.

Ben van zover gekomen, heb zoveel moeten laten gaan
zodat ik nu eindelijk op mijn eigen benen kan staan.
Maar stevig sta ik niet, mijn knieën zijn aan het knikken.
De verse lucht van mijn vrijheid, ik kan er wel in stikken.

Het is wel zo, mijn eigen dat is van mij.
Maar ik wou er graag nog iemand bij.
Al kan ik alles nu zelf wel klaarspelen,
toch wil ik iemand om mijn eigen mee te delen.

Laatste Woorden (Zij Zei)

Soms is een lang verhaal overbodig,
omdat het al zo vaak is geschreven.
Je hebt ook niet meer context nodig.
Bijna iedereen maakt het mee in zijn leven.

Uiteindelijk blijft maar één ding je bij,
hoe graag je je er ook van wil ontdoen,
en dat zijn de laatste woorden die zij zei.
Dit zijn de woorden die mij nu nog pijn doen.

Zij zei:
"We waren gedoemd te falen vanaf de start.
Weet wel dat er niets is wat ik je verwijt.
Je deed alles vanuit het goede van je hart.
Maar mijn gevoelens voor jou, die ben ik kwijt.''

Vallende Ster

In het duister van de nacht kijk ik boven mij.

De sterren ze schitteren, de maan die schijnt.
Ineens schiet er een vallende ster voorbij.
Ik probeer een wens te bedenken voor hij verdwijnt.

Ik kan wensen dat ik eindelijk liefde zal vinden.
Maar dat brengt weer liefdesverdriet en pijn.
Liefde kan je completeren of kan je verslinden.
Misschien moet mijn wens toch iets anders zijn.

Zal ik wensen voor een gigantische berg poen?
Maar geld maakt niet gelukkig zeggen mensen.
Moet ik dan hier mijn enige wens aan verdoen,
of kies ik er toch voor om iets anders te wensen?

Ik kan simpelweg wensen voor het perfecte leven.
Alhoewel je je daarin ook erg raar kan vergissen,
want alles wordt saai als je er niets voor hoeft te geven.
Ik denk dat ik toch iets anders moet beslissen.

Ik moet opschieten, straks is de ster al gevlogen.
Maar ik weet niet wat wil met alle belangrijke zaken.
Dus ik adem nog maar eens diep in en sluit mijn ogen
en wens dat ik eindelijk eens keuzes kan maken.

Ik open mijn ogen maar voel geen veranderingen.

Ik wacht, maar realiseer me na een paar seconden,

wie in wensen geloven zijn kinderen en stommelingen.
Misschien had ik moeten wensen dat wensen bestonden.

Zinloos

Een vraag waar niemand het antwoord op kan weten.

Wat is toch de zin van het leven?
Maar ik was die vraag allang vergeten,
want jij leek me het antwoord te geven.

Voorheen deed ik alles op gevoel,
en wou ik alleen jou gelukkig maken.
Voor mij was dat slechts het enige doel.
Ik stond niet eens stil bij andere zaken.

Maar op den duur veranderde er iets
en je besloot dat je mij moest laten gaan.
En zo kwam ik plotseling uit het niets
er weer helemaal alleen voor te staan.

Nu, jaren later, nog steeds verwond
vraag ik me af of ik mijzelf nog wel ken.
Iedere dag dwaal ik eenzaam rond
afvragend waarom ik nog in leven ben.

De klok die tikt wel door,
maar in mijn leven sta ik stil.
Waar doe ik het allemaal voor?
Ik weet niet meer hoe ik verder wil.

Zou Je Kunnen Vergeten?

Je moeder is de allerliefste en ze voedde je op,

maar ze scheid met je vader en zet je leven op de kop.
Daarna loopt je moeder dronken door de straten.
Je voelt je door je eigen moeder in de steek gelaten.
Met pieken en dalen zet ze het alcoholisme voort,
totdat de drank haar uiteindelijk heeft vermoord.
Dan zou ik wel willen weten:
zou je kunnen vergeten?
Ik niet.
Ik wil het wel,
maar kan het niet.

Je beste vriend die je al kent sinds jaar en dag,
zelfs jij wist niet dat hij die ene auto niet zag.
Jullie vriendschap abrupt door de dood gescheiden.
Jarenlang heb je dit verlies al moeten lijden.
En nu weet je niet meer wat hij het liefste at en dronk.
Je herinnert je niet meer hoe zijn stem of lach klonk.
Dan zou ik wel willen weten:
zou je kunnen vergeten?
Ik wel.
Ik wil het niet,
maar kan het wel.

Je bent gelukkig met de liefde van je leven,
maar ineens heeft zij die liefde opgegeven.
De afgelopen jaren heb je elkaar amper gesproken.
Toch blijft ze telkens weer in je hoofd om spoken.
En alle momenten die er tussen jullie zijn geweest
haal je je als de dag van gister weer voor de geest.
Dan zou ik wel willen  weten:
zou je kunnen vergeten?
Ik niet.
Ik wil het wel,
maar kan het niet.

De Tranen Van Vandaag

De tranen van vandaag
hoef je morgen niet meer te huilen.
Dus achter de tranen van vandaag
kun je je morgen niet meer schuilen.

Huil vandaag want morgen is een nieuwe dag,
waar nieuwe uitdagingen je staan te wachten.
Ga de uitdagingen aan met een brede lach.
Je zult zien het helpt om de pijn te verzachten.

De tranen van vandaag
hoef je morgen niet meer op te drogen.
En al vallen de tranen vandaag nog zo traag,
uiteindelijk is vandaag zo voorbij gevlogen.

Tijd alleen zal de wonden niet hechten.
Je moet voor jezelf op durven komen,
wees bereid om ervoor te vechten.
Anders wordt al het goede je ontnomen.

De tranen van vandaag
hoef je morgen niet te laten vloeien.
Ook al voelt vandaag als een nederlaag,
morgen kun je een nieuwe toekomst laten bloeien.

Waterbed

Langzaam trek ik mijn kleren uit
en doe daarna mijn nachtkleding aan.
In de badkamer poets ik mijn tanden
en blijf vervolgens voor de spiegel staan.

Ik staar mijzelf recht in de ogen
en mijn hele leven flitst aan me voorbij.
Zoveel spijt, zoveel pijn, zoveel verdriet.
Wanneer was ik voor het laatst oprecht blij?

Iedere avond zoek ik weer dat moment,
maar ook vanavond kan ik het niet vinden.
Ik zucht en geef het voor vandaag maar weer op
wetende dat de duisternis mij weer zal verslinden.

Sjokkend loop ik mijn slaapkamer binnen.
Nog even kijk ik of ik de wekker al heb gezet.
Ik ga op bed liggen en voel mijn ogen nat worden,
en ik weet, vanavond slaap ik weer in een waterbed.

Televisie Superster

Ik wil zijn:
De topsporter die iedere week wordt besproken.
De muzikant wiens video’s iedereen shockeert.
De held op het nieuws die is neergestoken.
De politiek leider die lastige vragen afweert.

Ik wil nergens meer rustig kunnen staan.
Ik wil door de menigte worden belaagd.
Ik wil dat mensen met mij op de foto gaan
en dat iedereen om mijn handtekening vraagt.

Ik wil doordringen bij iedereen in huis
zodat men van mijn bestaan af zal weten.
Als ik bij iedereen ben, op de beeldbuis,
dan zal niemand mij ooit nog vergeten.

Ik wil zijn:
De klokkenluider die alle geheimen verklapt.
De topchef die de grootste evenementen catert.
De komediant die over het dagelijks leven grapt.
De talkshowtherapeut die vele levens verbeterd.

Ik hoef slecht enkele minuten uitzendtijd,
want dan pak ik één ieder zijn aandacht.
En wie ik dan met mijn charme verleid
heb ik vervolgens volledig in mijn macht.

Mijn wil is de wet die ik bij iedereen opleg.
Daarmee is een betere wereld niet meer ver.
Iedereen moet wel luisteren naar wat ik zeg,
want ik ben de beroemde televisie superster.

Een Excuus (Is Achteraf Altijd Te Laat)

Je was het kleinste meisje van de klas.
We gaven je gemene bijnamen
en we smeten vaak met je tas,
tot we van het lachen niet meer bijkwamen.

Je was vaak wat anders dan de rest gekleed,
want je kwam van een andere achtergrond.
Nooit stond ik stil bij wat ik je aandeed.
Nooit dacht ik aan de aangerichtte wond.

Lieve kleine, kleine meid
scheld me niet kwijt,
maar weet: voor altijd
heb ik spijt!

In mijn dromen zie ik je nog in tranen weglopend
en snikkend terugkomen met de onderdirecteur.
De donderspeech die we kregen was slopend,
maar op den duur vonden we je maar een zeur.

Ik durfde niets te zeggen of voor je op te komen,
en die spijt neem ik met mij mee tot in het graf.
Gelukkig lijk je er sterker uit te zijn gekomen,
want voor zovelen loopt het tragischer af.

Lieve kleine, kleine meid
scheld me niet kwijt,
maar weet: voor altijd
heb ik spijt!

Iedere schooldag voelde vast als een marteling.
Zo verschrikkelijk verpestten we toen je leven.
Maar er was geen uitdaging die je uit de weg ging.
Door alles heen ben je toch altijd jezelf gebleven.

Jaar na jaar hield je stand,
en het pesten werd steeds minder.
Je maakte iedere demoon van kant
en ontpopte je je tot een vrije vlinder.

Lieve kleine, kleine meid
scheld me niet kwijt,
maar weet: voor altijd,
tot in de eeuwigheid,
heb ik spijt!

Vergetelheid

Soms duurt het jaren, soms slechts weken,
maar naarmate de tijd is verstreken
lijkt alles je steeds meer tegen te spreken.
Achter elke zekerheid zet je een vraagteken.

Voordat morgen gister is ben ik vandaag vergeten.
Ik weet niet meer wat ik nog zou willen weten.
Ik weet niet eens meer hoe mijn kinderen heten,
alhoewel het soms lijkt of ze mij zijn vergeten.

Elke avond ga ik naar bed en zing:
''Herinnering, mijn liefste herinnering
word in het duister alsjeblieft geen iets.
Verdwijn vannacht niet in het eeuwige niets.''

Soms wil ik huilen maar weet niet hoe.
En het lijkt ook een heel gedoe
want uiteindelijk doet het er niet toe,
omdat ik toch alles vergeet wat ik doe.

Je kan jezelf als eenzaam beschouwen
als je je eigen gedachten niet kan vertrouwen.
En elke dag begin ik opnieuw met het rouwen,
want ik heb niets meer om verder op te bouwen.

Elke avond ga ik naar bed en zing:
''Herinnering, mijn liefste herinnering
word in het duister alsjeblieft geen iets.
Verdwijn vannacht niet in het eeuwige niets.''

Heart Attack

My heart is the place
where I’ve been lost for days.
Stuck inside this maze.

It is so lonesome and dark in here
for every dead end I cry a tear.
Never getting out is what I fear.

The ground shakes beneath my feet
with every single heartbeat.
‘’Somebody get me out!’’,
I yell out loud.
No one answers back.
It’s time for a,
heart attack!

Taking a right isn’t always right,
but taking a left that just might.
Still there’s no end in sight.

I swear the walls are talking.
Behind me, my past is stalking.
All I can do is continue walking.

The ground shakes beneath my feet
with every single heartbeat.
‘’Somebody get me out!’’,
I yell out loud.
No one answers back.
It’s time for a,
heart attack!

Just when I can’t go on anymore
I stumble upon this little door.
The sign on it says ‘control center’,
so I make the decision to enter.
A self-destruct button is in this room.
I push it, close my eyes and wait for the BOOM!

The ground shakes beneath my feet
with every single heartbeat.
‘’Somebody get me out!’’,
I yell out loud.
No one answers back.
It’s time for a,
heart attack!

Vragen In Het Donker

Ik heb allemaal vragen,
zoveel vragen voor jou.
Maar weet niet of je het kan verdragen
als ik je al deze vragen aan je stellen zou.

Zijn er nog momenten dat je denkt aan mij?
Weet je nog hoe je om mijn klunzigheid lachte?
Zijn er nog momenten dat je denkt aan wij?
Weet je nog hoe je altijd mijn pijn verzachtte?

Veranderde jij zo veel of ik niet genoeg?
Paste mijn plan niet meer in jouw plan?
Was het nu te laat of begonnen we te vroeg?
Weet jij of ik nu nog wel zonder jou kan?

Was ik het die je dromen in de weg stond?
Was mijn vrijheid jouw beperking?
Weet je hoe ernstig je mij hebt verwond?
Wanneer wordt acceptatie verwerking?

Vaak stel ik deze vragen ’s nachts in het duister,
hopende dat de dag komt dat je mij hoort.
Maar hoe geconcentreerd ik ook luister,
stilte is altijd het enige antwoord.

Verloren

Verliesimpact, coping en support.
Je moet er maar mee leren leven
dat je hele leven is ingestort.
Het is verboden om op te geven.

Ik word inmiddels zwaar gefrustreerd
want het voelt alsof ik mijn tijd verdoe.
Als je zo ontzettend veel van verlies leert
waarom wens je het dan niemand toe?

Het is dan ook helemaal geen groot gemak
om te kiezen je van je leven te ontdoen.
Toch noemen we een zelfmoordpleger zwak,
omdat hij durfde wat niemand durft te doen.

Inmiddels ben ik goed de weg kwijt.
Dat is alweer het zoveelste verlies.
Maar ik verlies nu ook mijn spijt
dat ik de dood boven het leven verkies.

De Kluizenaar

Om mij heen bouw ik vier muren.
Geen deur tussen hier en buiten,
geen raam om door heen te gluren.
Voor eeuwig laat ik mij opsluiten.

Hopelijk zal iedereen mij vergeten
als ik onderduik in mijn bunker.
Want je mag nimmer en nooit weten
hoeveel ik naar jouw liefde hunker.

In deze kamer van steen
is mijn pijn overbodig.
Ik ben voor altijd alleen
want ik heb niemand nodig.

Ik zal je vrijheid niet meer beperken.
De hele wereld ligt weer aan je voeten.
En als ik alles heb kunnen verwerken,
dan kunnen we elkaar opnieuw ontmoeten.

Ziektebeeld

Ik ben al jaren ziek,
maar niemand die het ziet.
Al snel oordeelt het publiek:
"Wat niet is te zien, is er niet."

Het ergste van mijn ziektebeeld
is dat ik er helemaal alleen voor sta.
Men vindt dat ik mijn ziekte verbeeld,
ik zit alleen maar aandacht achterna.

Mensen zijn zo ontzettend blind,
dat ze alleen met hun ogen kijken.
Waardoor men al gauw wat van je vindt
zonder eerst naar je binnenste te kijken.

...

Tijdens mijn ochtendgymnastiek
was er een gedachte die ontstond.
Misschien is de rest van de wereld ziek
en ben ik kerngezond!

Onwetendheid

Soms zet ik mijn verstand op nul
en doe alsof ik van niets weet.
Het leven is zoveel makkelijker
als je zoveel mogelijk vergeet.

Wie kennis van zaken heeft hoort erbij,
en onwetendheid is sociaal verboden.
De eeuwige zoektocht naar kennis
is een zoektocht die je zal doden.

Waarom zoeken naar het begin van het einde?
Je kunt genieten van het einde van het begin.
Als je er helemaal niets meer van begrijpt
dan maakt het leven soms veel meer zin.

Ze zeggen ''wijsheid komt met de jaren'',
dus wil ik zoveel mogelijk jong blijven.
Verdrink ik in mijn eigen onwetendheid
dan kom ik vanzelf weer boven drijven.

Keep It Simple

Take your time to hurry up.
Everybody has a place to go,
so start running and never stop.
But you’ll always be too slow.

You’re racing against the clock
without enjoying the track.
You lost, you’re finished and stuck
and there is no turning back.

Let’s keep it simple,
life’s already too hard.
Why run a losing race,
when you can stay at the start?

You always plan every little detail.
You’re trying as hard as you can,
yet I already know that you’ll fail.
Life never goes according to plan.

It’s so simple, just give in.
Don’t try too hard anymore.
Embrace moments you’re livin’.
Life has so much more in store.

Let’s keep it simple,
life’s already too hard.
Why run a losing race,
when you can stay at the start?

Koude Kille Nacht

Huil, huil mijn lieve schat
als de koude, kille nacht je teveel wordt.
Huil, huil het kussen nat.
De dag was lang, dus de nacht is kort.

Wees niet bang en laat je gaan.
Niemand anders ontneemt je de pijn.
Gooi alles eruit, tot de laatste traan.
In gedachten probeer ik bij je te zijn.

Misschien klinkt dit enigszins cliché,
maar huilen is soms het beste medicijn.
En vannacht huil ik op afstand met je mee,
zodat je niet alleen verdrietig hoeft te zijn.

Laat mij een klein deel door vreugde vervangen.
Laat mij dat kleine deel voor jou uithuilen.
Maar jouw tranen rollen niet over mijn wangen,
hoe graag ik ook met je zou willen ruilen.

Huil, huil mijn lieve schat
als de koude, kille nacht je overkomt.
Huil, huil het kussen nat.
Ik ben weer bij je als de zon opkomt.

Rijmmachine Defect

Ik heb een machine en die werkte altijd perfect.
Hij draaide op een combi creativiteit en intellect.
Maar nu plotseling is mijn machine helaas defect
en is het tijd dat alles eens goed wordt nagecheckt.

Na alle succesvolle jaren deze klap
dat is iets wat ik nu niet snap.
Dus zet ik mij maar goed schrap
voor wat ik straks aantref onder de kap.

Bij het openen zat er al een schroefje los.
Hopelijk ben ik niet ontzettend de klos.
Normaal ben ik wel een grote sloddervos,
maar in mijn hoofd was nu geen chaos.

Toen ik namelijk aankwam bij mijn brein
leek alles op het eerste gezicht piekfijn.
Maar na beter kijken is dit slechts schijn,
want de inspiratietank die blijkt leeg te zijn.

Dus ga ik even om inspiratie, vlug.
En dat je me gaat missen lijkt me stug,
want voor je het weet ben ik weer terug.
Dan is dit probleem straks achter de rug.